Sevgi afaki lalettayin sonuç doğurmayan bir duygu değildir; çünkü Allah'ın sevgisini kaybetmenin sonu ebedi azaptır. Sevgi, Allah'ın bir nimetidir; bu nimeti yerinde ve doğru nesnelere, doğru kişilere yöneltmek felahla sonuçlan bir eylemliliktir. Haşr Sûresi'nde beyan edildiğine göre, müminler sevdikleri şeylerde kendi nefislerinden önce mümin kardeşlerini tercih edenlerdir; müminler dost olarak müminleri severler.

Bir de göç eden fakirlere aittir ki yurtlarından ve mallarından çıkarılmışlardır, Allah'ın lütuf ve rızasını ararlar; Allah'a ve Resulüne yardım ederler. İşte doğru olanlar onlardır.

Ve onlardan önce o yurda yerleşen imana sarılanlar kendilerine göç edip gelenleri severler ve onlara verilenlerden ötürü göğüslerinde bir ihtiyaç duymazlar. Kendilerinin ihtiyaçları olsa dahi, onları öz canlarına tercih ederler. Kim nefsinin cimriliğinden korunursa, işte onlar umduklarına erenlerdir.

Onlardan sonra gelenler derler ki: "Rabbimiz, bizi ve bizden önce inanan kardeşlerimizi bağışla, kalplerimizde inananlara karşı bir kin bırakma! Rabbimiz! Sen çok şefkatli, çok merhametlisin!" (Haşr/8-10)


Sevgi boşa harcanmaması gereken ilahi bir değerdir: İlahi bir nimet ve Rabbimizden bize verilmiş bir imkandır; bu nedenle müminler bu fıtri duyguyu emanet olarak algılayıp dengeli bir şekilde kullanmalıdırlar. Müminler sevgiyi Allah'tan O'nun Rasulü'nden ve O'nun yolunda mücadeleden daha çok değer verecek biçimde, ölçüsüz bir şekilde babalarına, oğullarına, kardeşlerine, eşlerine, akrabalarına, servetine, ticaretine, hoşlandığı konaklarına yöneltmemelidirler. Böyle bir yöneliş; böyle bir ölçüsüzlük kimlik erozyonuna, imanın etkilerinin yok olmasına, nihayet fıska yol açar.

Müminlerin, eşlerini sevmesi hiç şüphesiz Yüce Allah'ın bahşettiği bu duygunun yerinde kullanılması anlamına gelir, hatta Rabbimizin ayetlerinden olan sevgi meşru alanda kullanıldığında O'nun sonsuz kudretinin ve ihtişamlı egemenliğinin, şefkat ve merhametinin bir tanığı olarak hayatımızda nadide bir yere sahip olur.

Müminler sevgilerini israf etmemelidirler, ölçülü bir şekilde Allah'ın yarattığı nimetlere -anne babalara, eşlere, çocuklara, bineklere, güzel konaklara vb.- olan ilgi hiç şüphesiz yadsınan bir husuf değildir. Ancak kendilerini Allah'a teslim ederek, O'nun yoluna adananlar, karşı cinsten eşlerinin dışındakilere sevgilerini yönelterek israf etmemeli/boşa harcamamalıdırlar. Bu konuyla ilgili, içinde çeşitli derslerin bulunduğu Yusuf kıssasında, Yusuf Peygamber olumlu, Züleyha ise olumsuz bir örnek olarak Kur'an'da anılmıştır.

Derken, evinde bulunduğu hanım, onun nefsinden murad alıp yararlanmak istedi. Kapıları kilitledi ve "Haydi beri gel!" dedi. Yusuf: "Allah'a sığınırım! Muhakkak ki, o (kocan), benim efendim, bana çok güzel baktı. Doğrusu zalimler hiç iflah olmazlar" dedi.

O hanım, ona gerçekten niyeti bozmuştu. Eğer Rabbinin burhanını görmese idi. Yusuf da ona özenip gitmişti. Aslında ondan fuhşu ve fenalığı uzak tutalım diye böyle olmuştu. Çünkü o bizim ihlasa erdirilmiş kullarımızdan biriydi. (Yusuf/23,24)

"İşte" dedi, "bu gördüğünüz, beni hakkında kınadığınız (gençtir). Yemin ederim ki, ben bunun nefsinden yararlanmak istedim de o, namuslu davrandı. Yine yemin ederim ki, emrimi yerine getirmezse, muhakkak zindana atılacak ve kesinlikle zelillerden olacaktır".

Yusuf dedi ki: "Ey Rabbim! Zindan bana, bunların beni davet ettikleri şeyden daha sevimlidir. Eğer sen, bu kadınların tuzaklarını benden uzak tutmazsan, ben onların tuzağına düşerim ve cahillik edenlerden olurum".(Yusuf/32,33)